Blogger Template by Blogcrowds.

Πίννεις δυο ποτά παραπάνω, πέφτουν οι αντιστάσεις σοτ, γκρεμίζοντε οι δομές του νου σου,  οι σκέψεις που εκαταπίεζες για μέρες φκένουν στην επιφάνια και εν μπορείς ούτε να τις διώξεις ούτε να τις ξαναπνίξεις μπόρεις,  ούτε να τις σχιεπάσεις με άλλες άσχετες για να πνάσεις.
Γιατί να μεν βρίσκεις τζείνο που θέλεις γιατι να περνάς που σαράντα κύματα γιατί να εν ούλα δύσκολα πάντα; Γιατί να εν δυσλειτουργικές οι σχέσεις σου.. ούλες σχεδόν.... τα τελευταία χρόνια...  Όσες φορές εδοκίμασες να δωθείς, να αφεθείς εν κερδίζεις τίποτε παρά απογοήτευση;  Και σιγά ένεν ότι ζητάς τον ουρανό με τ'άστρα γαμώτο.
Που την άλλη θωρείς γυρώ σου τα "μεγάλα" και τα "σημαντικά" να πέφτουν, να γκρεμίζοντε. Ο κόσμος, η κοινωνία που είσαι μέρος της να διαλύεται και γυρεύκεις να πιαστείς πιλέ μου που ένα πλάσμα. Να νιώσεις ότι τουλάχιστον ο μικρόκοσμος σου (ακόμα και αν ακούεται εγωιστικό) στέκει γερός τζαι που τζιαμέ εννά μπορέσεις να αντλήσεις δύναμη. Τίποτε. Ούλα σκατά. Και τα δικά σου και των γυρώ σου και του κόσμου ούλου. Ένα πλάσμα θέλεις να ζήσεις ένα έρωτα χωρίς on/ off χωρίς διαλείμματα. Να τον ζήσεις! να εν σαν ένα λουλούδι που ανθίζει, μυρίζεις το άρωμα του χορτάνεις το, θωρείς τα χρώματα του και χαίρεσαι τα και σιγά σιγά μαρανίσκει διότι τούτη εν μοίρα του. Αλλά αποδέχεσαι το γιατί γιατί έκαμε τον κύκλο του και εσύ απόλαυσες την πορεία του.  Έναν έρωτα να τον περάσεις που την αρχή ως το τέλος και μετά να αποδεχτείς ότι ετέλειωσε διότι ξέρεις ότι εν πρόκειται να κρατήσει για πάντα αλλά εννα σου μείνει η θετική γεύση και μπορεί στην πορεία να γεννηθούν άλλα πράματα εξίσου όμορφα και δυνατά. Γιατί πάντα να μεινίσκουν  ανολοκλήρωτα συναισθήματα και απωθημένα;
Τζαι πότε τζείνο που νομίζεις ότι εν σύμπτωση σταματά να θεωρείται ως τέτοια; Και αρκεύκεις και σκέφτεσαι πόσο φταίεις εσύ για τις άσχημες καταλήξεις των σχέσεων σου; Πόσο εν εσύ που τα κάμνεις δύσκολα ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μεν ενεν καθόλου έτσι;
Ούλα γυρίζουν μες τον νουν μου ούλα και εν μπορώ να τα σταματήσω. Γράφω τα να φκούν πέρκει ησυχάσω..... Ούτε οι Floyd εν βοηθούν. 

A story and a Song #8



Song: Fade to Black 
Artist: Metallica 
Album: Ride The Lightning - 1984




Sonisphere Festival  Μαλακάσα, Ιούνης του 2010, βράδυ, ανάμεσα σε περίπου 30.000 fans των Big Four εγώ και η Συνήθης Ύποπτη να ζούμε την πρώτη μεγάλη συναυλιακή μας εμπειρία έως τότε.
Ακούγονται οι πρώτες νότες από το πέμπτο κομμάτι  που θα έπαιζαν οι Metallica από την στιγμή που ανέβηκαν στην σκηνή. Αρχίζει να ακούγεται η γνωστότερη ίσως ακουστική εισαγωγή στην ιστορία της μέταλ σκηνής. Fade to Black. Το σύνθημα δώθηκε. Οι ουρανοί ανοίγουν, η βροχή συνοδεύει και ενισχύει την ανατριχίλα μας για τη στιγμή που ζούμε. Καμία κίνηση για αποχώρηση, καμία ανησυχία για το αν θα βραχούμε καμιά προσπάθεια να διαφυλαχθούμε από αυτή. Παραδινόμαστε στις σταγόνες της βροχής και στην μουσική τους. Το ρίγος είχε ήδη διαπεράσει τα κορμιά μας και αυτά πάλλονται παραδομένα στη φύση και στην τέχνη που έσμιξαν για να ζήσουμε την πανέμορφη αυτή στιγμή. Η χαρακτηριστική μελωδία διαπερνά τα κύτταρα μας, το μυαλό μας. Οι ανάσες μας σμίγονται με τις χιλιάδες ανάσες των διπλανών μας και σχηματίζουν αυτό που λέμε συναυλιακό παλμό. Η βροχή στάζει στα ρούχα μου και στο πρόσωπο μου συγκαλύπτοντας τα δάκρυα της συγκίνησης μου ακούγοντας πριν το τελικό σόλο την κλασική ατάκα που λέει ο  James Hetfield σε κάθε live ερμηνεία του  Fade to Black   "Do you feel it - do you feel what I feel?". Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ. 

Εξώφυλλο του Δίσκου
Θα ήθελα να μπω στο μυαλό των τεσσάρων νεαρών το 1984 που γράφοντας την φαινομενική αυτή μπαλάντα κατάφεραν να περιπλέξουν αριστοτεχνικά τις νότες ώστε να εκπνέουν μια μελωδική κυκλοθυμία και συλλαμβάνουν αυτά τα ξεσπάσματα που φέρνουν τα πάνω κάτω και κάνουν το κομμάτι να αγγίζει την ιδέα του τέλειου. 

Το Fade to Black προδιαγράφει κι όλας την πορεία του από τη στιγμή που μόνο και μόνο υπήρξε σαν ιδέα στο μυαλό τους. Το σόλο που αρχίζει στο 3:55 είναι φτιαγμένο από το ίδιο υλικό με αυτά που είναι μοιραία καταδικασμένα να ακούγονται για σχεδόν 30 χρόνια αδιάκοπα, χωρίς να χάσουν τίποτε από την αρχική τους δυναμική μπροστά σε γεμάτα στάδια, μπροστά σε λαοθάλασσες θαυμαστών που θα έχουν την ίδια δίψα να τα ρουφήξουν μέχρι και την τελευταία τους νότα. 

Ο frontman James Hetfield αναλαμβάνει τους στίχους.  Καταφέρνει να εκφράσει και να περάσει την παραίτηση από τη θέληση για ζωή, την απογοήτευση και το μάταιο, την απώλεια του εαυτού,  με ένα άμεσο και απλό τρόπο και στίχους κοφτερούς σαν μαχαίρι.

Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness, taking dawn
I was me, but now he's gone

Χρησιμοποιεί φαινομενικά απλοϊκές εκφράσεις που κρύβουν όμως μια ουσία, ένα βάρος και μια αβάσταχτη αλήθεια. Ναι, οι στίχοι μιλούν ξεκάθαρα για τάσεις αυτοκτονίας και για όσους κάποτε μπήκαν στο τριπάκι να κάνουν τέτοιες σκέψεις ίσως ένα τραγούδι που τις διυλίζει και τις εκφράζει να είναι προτιμότερο και σχεδόν λυτρωτικό τόσο για τον δημιουργό και άλλο τόσο και για τον ακροατή του, και είναι ένας τρόπος να τις εξωτερικεύεις και να μην τις αφήνεις να  εξελιχθούν σε κάτι που σε θα σε κατατρώει και που θα εξαπλώνεται σαν γάγγραινα στο μυαλό.  

Το Fade to Black δεν απουσιάζει σχεδόν ποτέ από τα set lists των συναυλιών των Metallica. Καλή ακρόαση

Είναι μερικά τραγούδια που έχουν μελωδίες για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο τόσο οικείες που νομίζεις ότι τα κουβαλάς μέσα σου από τη μέρα της γέννησης σου είναι τραγούδια που απλά νιώθεις ότι τα ξέρεις από πάντα. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και η Αύρα του Δημήτρη Παναγόπουλου. Από τις πρώτες κι όλας νότες της εισαγωγής νιώθεις το οικείο αυτό συναίσθημα του γνώριμου και παράλληλα  μια ταξιδιάρικη αίσθηση να σε πλημμυρίζει.

Η Αύρα γράφτηκε το 1986 και δισκογραφήθηκε στα τέλη του επόμενου χρόνου από τον νεαρό τότε Δημήτρη Παναγόπουλο που σταδιοδρομησε αργότερα και ως λέκτορας και ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στον τομέα των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και συνδιάζε παράλληλα και μια χαμηλών τόνων πορεία στην ελληνική μουσική σκηνή. Σε μια συνέντευξη του ο Παναγόπουλος εξηγεί, ότι το διάστημα που γράφει την Αύρα κάνει την διπλωματική του εργασία σε ένα φαινόμενο που αφορά την αποτύπωση της ανθρώπινης αύρας και κάπως έτσι μέσα από την επιστημονική του μελέτη γεννιέται και το τραγούδι. Ένα τραγούδι τόσο σημαντικό που ακόμα και ο ίδιος ο Μάνος Χατζηδάκης το χαρακτήρισε ως το καλύτερο ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας 1980-1990.

Είναι φορές που κάποια τραγούδια αποκόπτονται από τα δεσμά και ξεπερνούν τη φήμη των  δημιουργών τους. Καταφέρνουν να ταξιδεύουν μοναχικά και να στέκουν στον χρόνο όρθια χωρίς προώθηση από κανέναν πια, κουβαλώντας για 27 συναπτά έτη σ’αυτή την περίπτωση, την ίδια φρεσκάδα της αέρινης αύρας που περιγράφουν και οι ίδιοι οι στίχοι του. Μια ελεύθερη πορεία ακολούθησε η Αύρα λοιπόν αφού πια όλοι το γνωρίζουμε ως τραγούδι χωρίς πολλές φορές να γνωρίζουμε τη ζεστή φωνή που το γέννησε και το συνοδεύει.

Αν έκανα μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω το μυστικό της επιτυχημένης πορείας και του στοιχείου αυτού  που ανέδειξε την Αύρα ως κλασσικό πια τραγούδι της ελληνικής σκηνής θα έλεγα ότι είναι ίσως  η μελωδία του, που καταφέρνει να αποτυπώνει μια ροή, μια συνεχή κίνηση και αυτό ακριβώς  το ίδιο στοιχείο καταφέρνουν να αποδώσουν και οι στίχοι και έτσι δένονται μεταξύ τους τόσο αβίαστα και όμορφα δίνοντας μας ένα εξαίρετο αποτέλεσμα.

Στίχοι:
Από την πόρτα σαν θα βγω
θα δω τον ήλιο στρογγυλό
και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου.

Μια καλημέρα θα σου πω
μετά θα φύγω θα χαθώ
κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ’ όνειρό σου.

Γιατί είμ’ αέρας που περνά
μέσα στις πόλης τα στενά
και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν.

Γιατί είμαι αύρα εσπερινή
πνοή καθάρια ζωντανή
που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν.

Φεύγω ψηλά για το βουνό
κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη.

Και κουβαλάω μες στη σιγή
μιαν ανυπότακτη κραυγή
και κάποια ανείπωτη ελπίδα που ’χεις κρύψει.

Παλαιότερες αναρτήσεις